Okul koridorlarının sessizliğinde, bahçenin kalabalığında, teneffüsün karmaşasında…
Öğretmenin nöbeti aslında bir “görev” değil, bir mesuliyet hâlidir. Çünkü öğretmen, nöbeti sadece gözleriyle değil, vicdanıyla tutar. Öğrencilerin hiçbir tehlikeye maruz kalmaması için oradadır; yorulsa da oradadır, üşüse de oradadır, bazen haksızlığa uğrasa bile yine oradadır.
Nöbet; dışarıdan bakıldığında birkaç dakikalık bir ayakta duruş gibi görünür.
Ama bilen bilir:
Öğretmen nöbeti, bir okulun görünmeyen güvenlik duvarıdır.
Bir çocuğun düşmesini engelleyen el,
Bir kavganın büyümesini önleyen ses,
Bir tehlikeyi fark edip anında müdahale eden dikkat,
Bir öğrenciyi kötü bir niyetten koruyan kararlılık…
Bütün bunların adı “nöbet”tir.
Ve çoğu zaman kimse fark etmez.
Ne bir teşekkür edilir, ne bir takdir duyulur.
Ama öğretmen bilir ki:
“Bu çocukların başına bir şey gelmesin” diye kurduğu her cümle, bu ülkenin geleceğine yapılan bir yatırımdır.
Nöbet, sadece gözlem değil; sorumluluk bilincinin en somut hâlidir.
Öğretmen, okulun hayat damarlarından biridir ve nöbet, o damarın sürekli aktığının işaretidir.
Bazen yağmurda ıslanarak tutulur, bazen soğukta titreyerek, bazen de günün bütün yorgunluğuna rağmen yüzünde bir tebessümle…
Çünkü nöbet, öğretmenin “işi” değil; ahlakının uzantısıdır.
Bugün birçok kişi öğretmenin sınıfta ne yaptığını bilir.
Ama nöbetin ne anlama geldiğini çok azı düşünür.
Bilinsin ki:
Bir okulun güvenliğini, düzenini ve huzurunu ayakta tutan şey, öğretmenin nöbetindeki ciddiyet ve vicdanıdır.
Ve günün sonunda öğretmen, kendi kendine şu cümleyi kurar:
“Ben nöbet tuttum, ama asıl koruduğum şey çocukların güveniydi.”