Bugün, bir eğitimci dostumdan bu cümleyi duydum.
Kelimeler birer şikâyet değil, sanki uzun süredir bastırılmış bir iç çekişin ifadesiydi:
“Öğrenciler saygısız, öğretmenler yorgun, sistem çökmek üzere!”
Bu üçlü tespit, sadece okullardaki durumu değil, toplumun geneline sirayet eden bir ahlaki ve insani erozyonu anlatıyor aslında.
Eğitim dediğimiz şey bir sistem değil, bir insan inşasıdır. O inşa sürecinin üç temel direği vardır: öğrenci, öğretmen ve toplum. Bu direklerden biri eğrilirse, bina sallanır. Bugün ise üçü birden çatırdıyor.
Öğrenciler saygısız…
Bu cümle, sadece bir “disiplin” meselesini değil, değer aktarımının kesildiği bir çağın acı gerçeğini anlatıyor.
Saygı artık öğretilen değil, “beklenen” bir davranışa dönüştü. Oysa saygı, bir çocuğa sadece kurallarla değil, örneklerle kazandırılır.
Evde, sokakta, televizyonda, sosyal medyada “büyüklere saygı”, “emeğe saygı”, “öğretmene saygı” gibi kavramlar giderek alaya alınan, hatta eski kafalılıkla eşdeğer tutulan kavramlar haline geldi.
Bugün bir öğrenci, öğretmenine saygı duymak için gerekçe arıyor. Çünkü toplum artık otoriteyi değil, “popüler olanı” kutsuyor.
Ve ne yazık ki, saygı duymayı unutan bir gençlik, bir süre sonra kendine de saygı duymayı unutuyor.
Öğretmenler yorgun…
Yorgunluk, sadece bedenin değil, ruhun tükenmişliğidir.
Bugünün öğretmeni; sınıfta ders anlatırken aynı zamanda evrakla boğuşuyor, veliyle tartışıyor, idari görevlerle uğraşıyor.
Bir çocuğun gözlerindeki ışığı yakalamaya çalışırken, kendi ışığı giderek sönüyor.
Eskiden öğretmenlik bir idealdi; şimdi çoğu zaman “idarecilik”, “puan”, “ek ders”, “evrak” arasında kaybolan bir meslek haline geldi.
Oysa öğretmen; bilgi aktaran kişi değil, ruh inşa eden rehberdir.
Yorgun bir öğretmen, toplumu da yorgun yetiştirir. Çünkü öğretmenin tükenmişliği, bir milletin geleceğine siner.
Sistem çökmek üzere…
Eğitim sistemi, artık bilgi değil “başarı” odaklı.
Sınav merkezli, ezbere dayalı, ölçme odaklı bir yapı içinde insana dair hiçbir derinlik kalmadı.
Okul, yaşamın provası olmaktan çıktı; sadece bir “puan yarışının sahnesi”ne dönüştü.
Müfredatlar değişiyor, projeler üretiliyor ama insan değişmiyor.
Çünkü sistem, öğretmen ve öğrencinin ruhuna değil, yalnızca performansına yatırım yapıyor.
Bu da bizi “çökmenin eşiğine” getiriyor. Çöküş, duvarların değil, anlamın çöküşüdür.
Bugün geldiğimiz nokta, bir suçlu arama değil, bir yön bulma zamanıdır.
Eğer öğrenciler saygısızsa, bu onların doğuştan değil, değer boşluğunda büyümelerindendir.
Eğer öğretmenler yorgunsa, bu onların tembelliğinden değil, manevi takviyeden yoksun bırakılmalarındandır.
Ve eğer sistem çökmek üzereyse, bu bir kader değil; yanlış önceliklerin sonucudur.
Artık yeniden düşünme zamanı:
Ne öğretiyoruz?
Kime öğretiyoruz?
Ve neden öğretiyoruz?
Çünkü bir milletin geleceği, sadece çocukların elinde değil, öğretmenlerin omzunda da taşınır.
O omuzlar yorgunsa, o çocuklar yönsüz kalır.
Ve sistem, bütün ihtişamıyla değil, sessiz bir yıkılışla çöker.
Yakup Güneş