Çok acı bir hakikat ama eğitim öğretim sürecinde Öğretmenlerin tek motive kaynağı öğrencileri kaldı.
Gözleri sevgi ile parlayan öğrenciler de olmasa mesleğin çekilir hiçbir ciheti kalmadı.
İyi ki varsınız kalpleri, zihinleri tertemiz, kibirden, nefretten, kötülükten arınmış çocuklar…
Hep var olasınız.
Çarpıcı bir hakikatin altını çizelim;
Milli Eğitim Bakanlığı bünyesinde işini en iyi yapanlar tartışmasız Öğretmenlerdir.
Hatta ülkede kimse işini bile yapmıyorken; Öğretmenler, görev alanına girmeyen işleri de yapmaya çalışıyorlar.
Ülkede eğitim; sahanın gerçekliklerinden uzak yöneticilere rağmen Öğretmenlerin emeği ile ayakta duruyor.
Bunca fedakarlıklarına rağmen; bu kıymetli personellerin arkasında durmak, itibarına itibar katmak, maddi manevi desteklemek, merkeze almak yerine velinin talepleri önceleniyor.
Öğrenci merkezli eğitim; öğrencinin tüm disiplini dışı davranışlarını görmezden gelmek olarak yorumlanıyor.
İdare baskısı, mobbing, gereksiz aşırı evrak yükü, salt nicelik odaklı gayesiz projeler ile asli işlerine odaklanmaları engelleniyor.
En ufak şikayette soruşturma yolu tercih ediliyor.
Dikkate alınan saçma sapan Cimer şikayetleri ile mesleki motivasyon tarumar ediliyor.
Kalın çizgilerle iyice altını çizelim;
Eğitimdeki son kale Öğretmenler kalmıştır.
Maddi/manevi itibarsızlaştırılarak eğitimin son kalesi de yıldırılmaya çalışılıyor.
Çıktılarının kısa vadeli olmaması ve neticeleri yıllar sonra tezahür edeceği için eğitim mefhumu ciddiye alınmıyor.
Eğitimin merkezi Öğretmenlerdir.
Eğitimi, ciddiye almayan Öğretmeni yıldıran toplumlar bunun bedelini asırlarca öder.