Bu durum, "çocukların çocukluğunu, gençlerin gençliğini yaşayacağı" ve "eğitimin okulda olacağı" yönündeki beklentilerin aksine, öğrencilerin ve velilerin sınav baskısı altında ezildiğini gözler önüne seriyor. Lise ve üniversiteye giriş sınavlarına hazırlık sürecinin yoğunluğu, çocukların ve gençlerin sosyal gelişimlerini olumsuz etkilediği gibi, velileri de büyük fedakarlıklara sürüklüyor. Ancak bu fedakarlıkların sonunda hayal kırıklıkları, boşa geçen yıllar ve işsizlik gibi sorunlarla karşılaşılması, sistemin sorgulanmasına yol açıyor.
**Dershane Öğretmenlerinin Durumu ve İşsizlik Kaygısı**
Dershane sahiplerinin bu sistemi sürdürme motivasyonları anlaşılırken, dershane öğretmenlerinin "işsiz kalırız" endişesiyle sistemi savunmaları dikkat çekiyor. Öğretmenler, sistemin yanlış olduğunu kabul etmelerine ve gençlerin durumuna üzülmelerine rağmen, işsizlik kaygısıyla mevcut duruma tepki gösteriyorlar. Ancak yanlış bir sistemi yanlış gerekçelerle savunmanın, daha büyük hatalara yol açabileceği belirtiliyor.
Mevcut üniversiteye giriş sisteminin yanlış olduğu kabul edilse de, öğretmenlerin işsiz kalmaması gerektiği vurgulanıyor. Birçok dershane öğretmeninin "merdiven altı" kurumlarda düşük ücretlerle ve özlük haklarından mahrum bir şekilde çalıştığı ifade ediliyor.
**Sınav Yarışı ve Kontenjan Sorunu**
Üniversite sınavlarına 2.5 milyon, liselere giriş sınavına ise 1.8 milyon öğrencinin katıldığı düşünüldüğünde, öğrencilerin girmek istedikleri okulların toplam kontenjanının yüzde 10'u bile bulmadığı belirtiliyor. Bu durum, büyük bir sınav yarışına neden oluyor. Dershanelerin öğrencileri ne kadar başarılı kılarsa kılsın, kontenjan yetersizliği nedeniyle tüm öğrencilerin istedikleri okullara yerleşemeyeceği, geçmişte TEOG sınavlarında 7 bin sınav şampiyonu çıktığı örneklerle hatırlatılıyor. Ayrıca, mezun olan öğrencilerin kendi alanlarında iş bulma konusunda yaşadığı zorluklar da sistemin sorgulanmasına neden oluyor.
**Alternatif Yaklaşımlar ve MEB'e Çağrı**
Sınav ve diploma odaklı eğitim yerine, gençleri hayata hazırlayan, meslek kazandıran, mezun olduklarında iş bulmalarına olanak sağlayan ve ülkeye katma değer kazandıran bir gençlik yetiştirmenin gerekliliği vurgulanıyor. Bu bağlamda, dershanelerin bir kısmının gençlere meslek kazandırarak daha işlevsel hale gelebileceği öneriliyor.
Milli Eğitim Bakanlığı'nın (MEB) da bu konuda kendisini ve üst makamları yanlış bilgilendirmekten vazgeçmesi gerektiği belirtiliyor. İsimlerinin değiştirilmesinin, dershanelerin kapanmış olduğu anlamına gelmediği ifade ediliyor.
